Me~Myself & Silence

ตอนแรกที่ได้ความคิดนี้ เห็นมาจากเพื่อนคนนึงที่ปกติชอบถ่อไปทำรายงานที่มหาวิทยาลัย(มันเรียนป.โท) คือเรียกได้ว่าเจอมันออนทีไรก็อยู่มหาลัย เนตฟรีนี่เนอะ แต่แล้วมันก็ติดไฮสปีดเนตที่บ้าน ก็เห็นมันจะอยู่ติดบ้านมากขึ้น ไม่ต้องไปไหนไกล คิดในแง่นึง มันก็ดีนะ ประหยัดเวลาเดินทางไปได้ตั้งเยอะ

แต่พอลองมองลึกลงไปในมุมกว้างก็เริ่มมองเห็นข้อเสียของอินเตอร์เนตเดี๋ยวนี้แฮะ

 

เมื่อติดไฮสปีด ก็น่าจะรู้ว่ามันตื่นเต้นขนาดไหน

ยังไงก็เสียเงินรายเดือนอยู่แล้ว เปิดๆแม่งไปเหอะ โหลดนู่นโหลดนี่ได้ไม่รู้จักจบสิ้น

ทั้งๆที่แต่ก่อนนั่งหน้าคอมแปปเดียวก็เบื่อแล้ว                       

จากปกติเบื่อคอมก็นั่งดูทีวี เดี๋ยวนี้ดูผ่านเนตเอาก็ได้  

จากปกติว่างๆก็ไปเช่าหนังแผ่นมาดู เดี๋ยวนี้โหลดเอาตามเว็บก็ได้  

จากปกติจะไปนัดเจอเพื่อนๆ เดี๋ยวนี้ออนเอ็มแล้วคุยทีหลายๆคนก็ได้ เล่นhi5ก็ได้                     

เจอพร้อมกันหลายคนกว่าอีก

จะออกไปไหนก็หาเส้นทางในเนต หาข้อมูลพื้นที่ที่จะไป

ติดต่องานก็ส่งเมล์เอาแทนการโทรศัพท์ไปถาม

ต่อไปการสัมภาษณ์เข้าทำงานคงใช้วิธีเปิดเว็บแคมแล้วคุยกันผ่านเนตก็ดีนะ

 

เอ๊ะแล้วไงละ ที่พูดมาก็มีแต่ประโยชน์นี่นา

แต่เมื่อมองดูดีๆ แล้วปฏิสัมพันธ์ของคนเราละ มันหายไปรึปล่าว

การไปเที่ยว การไปกินข้าวนอกบ้าน การไปเดินเล่น การไปออกกำลังกาย

สิ่งเหล่านี้มันไม่สามารถที่จะหาได้จากการต่อไฮสปีดเนตหรอกนะ

 

บางครั้งก็ตลกดีที่คนเราป่วยกระเสาะกระแสะ แทนที่จะไปหาหมอ

กลับเปิดเนตถามว่าอาการแบบนี้เราเป็นอะไร? รุนแรงมากมั้ย? รักษายังไง?

ถ้ามันเป็นอาการที่เป็นอันตรายถึงชีวิตก็คงจะสิ้นใจหน้าจอคอมไปเรียบร้อยแล้วละครับ

 

เทคโนโลยีมันพัฒนาไปเร็วมาก แต่ทำไมชีวิตของเรามันกลับดูจะเดินช้าลงและน้อยลงทุกวัน

สิ่งพวกนี้มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เราเป็นเจ้านายมัน แต่ตอนนี้อะไรๆเราก็ฝากไว้กับมัน

ลองคิดดูเล่นๆว่าต่อไปเวลาประเทศมหาอำนาจจะทำสงครามกัน คงไม่ต้องสร้างนิวเคลียร์

หรืออาวุธชีวภาพแล้วละ แค่ผลิตเครื่องสร้างไวรัสคอมพิวเตอร์ชนิดคลื่นขึ้นมาซักอย่าง

ที่มีผลต่อการทำให้เมื่อยิงออกไปแล้ว คอมพิวเตอร์ของประเทศนั้นๆข้อมูลหายไปได้ภายในพริบตา

แค่นี่แม่งก็กลัวกันขี้หดแล้วละคร้าบบบบบบบ

 

ที่พูดมาอาจจะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่มันก็น่าคิดนะว่าแนวโน้มมันอาจจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

ปล.ผมเองก็ Low-speed Life อยู่นะ แต่กำลังจะติด High-speed Life ให้ตัวเองอยู่ครับ

 

Me : (เล่นคอม) ต๊อกแต๊กๆๆๆ

Myself : เล่นคอมอีกละ อยู่ที่ทำงานยังออนไม่พอเหรอวะ

Me : เรื่องของกู

Myself : เอ้า เรื่องของมึงก็เรื่องของกูด้วยนี่หว่า กูอยากเตะบอล

Me : ไม่เอากูขี้เกียจ พรุ่งนี้ได้มะ

Myself : ผลัดวันตลอดอะมึง

หลังจากที่แอบอ่านมานาน ตอนนี้ได้เวลามาเป็นส่วนหนึ่งของโลกตัวหนังสือที่มีอารมณ์บ้างแล้ว(อารมณ์ไรวะ)

จึงขอมาฝากเนื้อ ฝากตัว ฝากใจ ไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

บางครั้งบางคราว ผมก็มีความรู้สึกว่าเหมือนในตัวเราเองผมได้ทำการสร้างอีก1บุคลิกขึ้นมา

เพื่อคุยกับตัวเองแฮะ บางทีถ้าเราไม่ได้สนใจมัน เราก็อาจจะลืมไปได้ซักวันนึง

จึงขอใช้พื้นที่ตรงนี้มาถ่ายทอดประสบการณ์ของคนคนนึง ที่เถียงกับตัวเองก็ได้ด้วย

บางครั้งอาจจะงง ทำไมใน1เรื่อง มันถ่ายทอดออกมาขัดแย้งกันในตัวเองจังวะ

นั่นแหละ เพราะผมก็ไม่รู้เส้นแบ่งในใจตัวเองเหมือนกัน

แต่จะพยายามแยกให้ชัดเจนว่าช่วงไหนเห็นด้วย ช่วงไหนไม่เห้นด้วยนะครับ

ด้วยความเคารพ

วิรุฬห์ ( Me~Myself )